Zaterdagochtend 5 september 2009 vertrokken we richting Duitsland.
Onze eerste stop was Bad Bentheim.
Bad Bentheim, voormalige hoofdstad van het Graafschap Bentheim kent een lange geschiedenis.
Belangrijkste kenmerk van de stad is het Kasteel Bentheim, dat in 1116 voor het eerst genoemd wordt. De bouwmeesters hiervan waren de Graven van Bentheim.
Rond 1711 werden geneeskrachtige zwavelbronnen ontdekt, waardoor de plaats nu een erkend heilbad is. Dit is te herkennen aan het woord "Bad" in de naam. In 1865 verkreeg de stad stadsrechten.
Met Bentheimer Gold bedoelde men het Bentheimer zandsteen . De handel hierin (van de 15e tot en met de 18e eeuw gevoerd werd vond vooral plaats richting het Münsterland naar Oost-Friesland en over de Vecht naar Nederland. De sokkel van het Vrijheidsbeeld in New York is gemaakt van het Bentheimer zandsteen. Nabij Bentheim bevindt zich een groeve die Franzosenschlucht genoemd wordt, waaruit deze steen gewonnen werd.
In 1650 ondernam de beroemde kunstschilder Jacob van Ruisdael met zijn vriend Nicolaes Berchem een reis naar Bentheim. Van zijn hand zijn 15 schilderijen met Kasteel Bentheim. Ook Berchem maakte een aantal. In 2005 verwierf het Mauritshuis in Den Haag een van Van Ruisdaels gezichten op Bentheim.
Na het bezoekje aan Bad Bentheim reden we door naar onze volgende bestemming, Bad Laer.
Bad Laer
Al van verre kan je het symbool van het zoutwater kuuroord herkennen: de zogenaamde "Griese Toarn”. De ‘Griese Toarn’ romaanse kerktoren is met zijn trapgevel het markante symbool van het dorp. De muren van de machtige verdedigingstoren zijn wel 2 meter dik. Aan het weerbare karakter ervan hoef je niet te twijfelen: het bouwwerk binnen de vestingkerk bood in onzekere tijden bescherming aan mensen en goederen. Het werd ongeveer 1000 jaar geleden gebouwd en is een van de oudste weerkerken in vroege Romaanse stijl in Noord-Duitsland. Het bouwmateriaal, deunieke "Piepsteine", is alleen maar hier te vinden.
Zondag 6 september 2009 brachten wij een bezoekje aan Tecklenburg
Het meest noordelijke bergstadje van Duitsland, gelegen op de heuvels van het Teutoburgerwoud met een prachtig uitzicht op het parklandschap van het Münsterland. Het is rijk aan romantische middeleeuwse vakwerkgebouwen. In het stadscentrum tref je huizen aan uit de 16e tot en met 18e eeuw. Monumentenzorg waakt over de historische binnenstad. Bezienswaardig is het bastion, een voormalig versterkt complex met burcht en onderaardse gewelven. Hoog boven de steegjes van de stad loopt een weg naar de burcht, een levendige herinnering aan de historie van het Graafschap Tecklenburg.
Geschiedenis Tecklenburg:
In 1158 resideerde graaf Simon von Tecklenburg als territoriale vorst op de heuvelrug van het Teutoburgewoud. Uit dat jaar dateert ook de vermelding van het graafschap in een oorkonde. Het graafschap had vanwege zijn geografische ligging een belangrijke economische betekenis. Alle waren die van Keulen via Münster en Bremen naar Lübeck vervoerd werden, kwamen langs de burcht, waarvan tegenwoordig nog wat resten over zijn.
In 1400 confisceren de bisschoppen van Münster en Osnabrück het noordelijke deel van de bezittingen van de toenmalige graaf Nikolaus II von Tecklenburg. Dit verlies is Tecklenburg niet meer te boven gekomen.
De van 1562 tot 1566 gebouwde Sankt Georgkerk domineert de oude binnenstad van het lucht- en Kneippkuuroord. De oude vakwerkhuizen uit dezelfde tijd zijn liefdevol gerestaureerd. In de Legge, het uit 1577 stammende gebouw, waar vroeger het thuis geproduceerde linnenwerk werd gekeurd voordat het verkocht mocht worden, is tegenwoordig een kunstgalerie gevestigd.
Maandag 7 september 2009 vertrokken we naar Sauerland, om precies te zijn het plaatsje, Elleringhausen.
Wanneer we spreken over Sauerland dan horen veel mensen het 'donderen in Keulen'. Het behoort inderdaad tot een van de minder bekende streken van Duitsland en is zeker niet te verwarren met het zuidelijker gelegen Saarland.
Sauerland is een bosrijk middelgebergte met als hoogste punt de Kahler Astenberg van 841 meter. Ook hier vind je grotten, de hoogteverschillen komen overeen en de flanken zijn begroeid met bossen. Er zijn wel meer leisteengroeven, wat soms het landschap vervuilt. Deze leien zie je ook terug in de woningbouw ter plaatse.
Als je door de verschillende dorpjes rijdt vallen de talrijke vakwerkhuizen op. Sauerland is niet dicht bevolkt, bevat weinig industrie maar heeft wel het grootst aantal stuwmeren van Duitsland.
Elleringhaussen
Elleringhausen heeft ongeveer 1.200 inwoners en ligt in het oostelijke deel van het district Arnsberg, ongeveer 400 meter boven de zeespiegel in de mooie, smalle Gierskopp vallei en ligt ongeveer 10 km vanaf Winterberg en 5 km vanaf Willingen.
Het is omringd door hoge bergen, Borberg (669 m), Habberg (659 m), Instenberg (727 m) en Ruthenberg (543 m) met in het zuiden de vier (Bruchhauser) rotsen, waar vanaf de bezoekers een prachtig uitzicht hebben over het dorp.
In het centrum kom je nog typische vakwerk huizen tegen, zo ook ons hotel.
Dinsdag 8 september 2009 stonden Willingen en Brilon op het programma.
Willingen
De innemende stilte van het Waldecker Upland, gecombineerd met de rust van het Rothaargebergte, is bijna een garantie voor goed ‘onthaasten’. Beide gebieden zijn vanuit het kuuroord Willingen snel te bereiken.
De relaxte sfeer die Willingen tegenwoordig uitstraalt, was niet direct te herkennen bij de noeste mijnwerkers van weleer. Veel Willingers leefden in de 19e en 20e eeuw van het afgraven van leisteen, waarvan een dik pakket aanwezig was. Dit leisteen werd voor het dekken van daken gebruikt. In de Schiefergrube ‘Christine’ valt een stukje van Willingens mijnbouwverleden nog te proeven.
Willingen is een Kneipp-kuuroord en een boswandelbasis. De plaats ligt tegen de hoogste delen van het Sauerland met in de nabijheid de Hegekopf, de hoogste top (843 m).
In het gezellige centrum kan je heerlijk winkelen,ook tref je er vele cafés, bars en restaurants aan.
Brilon
in 973 voor het eerst in de oorkonden gedocumenteerd, is historisch gezien een van de meest traditionele steden in het Sauerland. Brilon biedt vele bezienswaardigheden: de middeleeuwse binnenstad met de oude verdedigingstoren “Derker Tor”, delen van de oude stadsmuur, het raadhuis, de Propsteilerk, waarvan de bouw al in 1220 begon en de Nikolaikerk uit de late barok- en de beginnende rococotijd. Brilon was in de middeleeuwen een belangrijke handelsstad en behoorde sinds ca. 1250 tot de machtige Hanzebond. In 1250 werd het raadhuis als gildehuis voor de kooplieden gebouwd en diende in eerste instantie als verkooppunt en expositieruimte. Vandaag de dag behoort het gebouw tot een van de oudste raadhuizen in Duitsland.
Woensdag 9 september 2009 bezochten we o.a. de Hennesee
Hennesee
De Hennesee is door de jaren heen veranderd. Vroeger was het meer aanzienlijk kleiner.. De Hennesee is niet alleen een water reservoir voor het Ruhrgebied, het is ook een bron van inkomsten en dan vooral via het toerisme.
De baai trekt bij warm weer niet alleen zwemmers, het is ook een prima visplek.
Na de rondvaart op de Hennesee zijn we richting Arnsberg gereden.
Arnsberg, sinds ca. 1060 zetel van de Arnsberger graven, dan hoofdstad van het (keur)Keulse Sauerland, later Pruisische regeringszetel.
In 1238 heeft Arnsberg stadsrechten verkregen. De laatste graaf van Arnsberg, Gottfried IV en zijn echtgenote, verkochten in 1368 de stad en het graafschap aan de Keulse aartsstift. Het graafschap werd deel van het hertogdom Westfalen.
Alt-Arnsberg
Classicisme-wijk met Neumarkt ( nieuwe markt)
In 1816 kwamen de Pruisen naar Arnsberg en maakten er een regeringsstad van. Om aan de ambtenaren uit Berlijn een passend onderdak te kunnen presenteren, werd de wijk ten tijde van de Pruisenkoning Friedrich Willem III gebouwd. De bouwwerkzaamheden stonden onder het toezicht van Friedrich von Schinkel.
De oude markt met het oude stadshuis, de klokkentoren en de Maximiliaanfontein vormen het hartje van Arnsberg. De fonteinzuil werd door keurvorst Maximilian Friedrich ( 1784-1791) aan zijn Westfaalse residentiestad geschonken. De stadsmadonna ( Zwabisch, rond 1500) in de voorzijde van het stadhuis heeft op wonderbare wijze tal van stadsbranden zonder beschadiging doorstaan. Aan de noordkant van het stadhuis vinden we het Keulse wapen, symbool van de Keulse heerschappij in Arnsberg ( 1369-1802).
De klokkentoren is het gebouw dat Arnsberg kenmerkt en met zijn barokke toren al uit de verte goed zichtbaar is. De stadskapel ernaast is een gotische hallenkerk uit de 14e eeuw.
De slotruïne
Reeds rond het jaar 1100 richtten de graven van Arnsberg een vesting op, gelegen op de slotberg. In de jaren en de eeuwen die volgden, onderging het slot een geschiedenis met veel afwisseling; eerst in de periode van de graven en later onder het bewind van de keurvorsten uit Keulen. In de tijd van keurvorst Clemens August beleefde het zijn laatste prachtige uitbreiding als jachtslot en residentie.
Na dit bezoek vonden we nog tijd om naar Warstein door te rijden.
Warstein
Warstein zelf werd in het jaar 1276 opgericht. De bebouwing geschiedde ellipsvormig rond de nog vandaag boven op de Stadtberg staande "Alte Kirche". Het grootste deel van de middeleeuwse gebouwen werd een prooi van de vlammen bij de laatste grote stadsbrand in december 1802. Een nieuwe stad werd in het dal opgericht.
Bezoekje druipsteengrotten
De Warsteiner Bilsteingrotten werden in 1887 bij wegwerkzaamheden ontdekt. Wij werden door de onderaardse gangen langzaam en veilig gedurende een 30 minuten durende privé tour door de grotten geleid en zo met de magie van de onderwereld in contact gebracht.
Klik hier voor een filmpje van de druipsteengrot
Donderdag 10 september 2009 bezochten we Frankenberg en Korbach.
Frankenberg, een stad vol historie, gelegen op een berg langs de rivier Eder.
Sinds ongeveer het jaar 500 onderhielden de Franken hier een versterking boven een doorwaadbare plaats, waar twee belangrijke handelswegen elkaar kruisten.
Noordelijker in Hessen leefden de Saksen. Pogingen om hen te Kerstenen en te onderwerpen leidden tot invallen over en weer.
Karel Martel bouwde een permanente bezette vestiging op de berg, die na de onderwerping van de Saksen weer verviel.
Van deze burcht zijn helaas alleen nog maar wat resten in de vorm van een paar muren over op het hoogste punt van de berg
De "Frankenberg" lag er enige eeuwen waarschijnlijk geheel onbewoond bij, tot de landgraaf van
Thüringen er in 1233 uit machtspolitiek een burcht en een stad stichtte. De stad werd een militair
steunpunt tegen de aartsbisschop van het in het zuiden gelegen Mainz.
Nog in dezelfde eeuw begon op de berg de bouw van de van veraf zichtbare gotische Liebfrauen-
Kirche.
Frankenberg is in de loop der eeuwen aan enkele grote branden ten prooi gevallen. De zwaarste
verliezen werden geleden in de brand van 1476. Het enige huis dat die brand overleefde is het in
1240 gebouwde "Steinhaus" aan de Pferdemarkt.
Het symbool van de welvarende eeuwen die Frankenberg kende is het opvallende Rathaus
met haar tien torens, begin 16de eeuw gebouwd, tijdens de wederopbouw.
Korbach
Korbach ligt op een hoogte van 364 meter en telt meer dan 20.000 inwoners. De stad zou ontstaan zijn in 980. Toen heeft keizer Otto II het koninklijk landgoed geschonken aan de Rijksstift Corvey. Op de plaats waar nu de Killiankerk staat heeft Karel de Grote een Saksisch huis laten verbouwen.
In de 14de en 15de eeuw werden zowel de Killiankerk als de St.-Nikolaikerk gebouwd, ter vervanging van oudere bouwwerken. Ook het stadhuis, de dubbele stadsmuur en de vijf dubbele stadspoorten stammen uit die rijke Middeleeuwen.
Maar toen volgden vanaf de 16de eeuw de rampjaren. Er werd strijd geleverd met de landheren. Daarna volgde de 30-jarige oorlog, pest, hongersnood en ander onheil. Plunderingen en branden teisterden de stad. Van de 3500 inwoners bleven er 1700 over, meer dan 200 vakwerkhuizen waren in 1664 door een brand vernietigd.
De goed bewaard gebleven oude stadskern met veel vakwerk en gotische hallenkerken en pakhuizen, zijn getuigen van Korbachs grote verleden.
Bezienswaardig zijn de middeleeuwse vakwerk- en steengevelhuizen, de St. Kilianskerk met een figuurrijke zuidportaal en de laatgotische St. Nikolaikerk, waar een praalgraf staat van Georg Friedrich von Waldeck en zijn vrouw Elisabeth Charlotte van Nassau Siegen.
De dubbele stadsmuur bestaat nog voor het grootste gedeelte, evenals een aantal verdedigingstorens. Er is zelfs tussen de beide muren een kerkhof aanwezig. Het stadhuis dateert van 1377 en bevat een Rolandsfiguur op de gevel (15de eeuw), wat betekent dat de stad eigen rechtspraak mocht doen. Op de oude markt staat een heel speciale schandpaal, waar de mensen dmv van een halsketting aan hekken werden vastgemaakt.
Onze eerste stop was Bad Bentheim.
Bad Bentheim, voormalige hoofdstad van het Graafschap Bentheim kent een lange geschiedenis.
Belangrijkste kenmerk van de stad is het Kasteel Bentheim, dat in 1116 voor het eerst genoemd wordt. De bouwmeesters hiervan waren de Graven van Bentheim.
Rond 1711 werden geneeskrachtige zwavelbronnen ontdekt, waardoor de plaats nu een erkend heilbad is. Dit is te herkennen aan het woord "Bad" in de naam. In 1865 verkreeg de stad stadsrechten.
Met Bentheimer Gold bedoelde men het Bentheimer zandsteen . De handel hierin (van de 15e tot en met de 18e eeuw gevoerd werd vond vooral plaats richting het Münsterland naar Oost-Friesland en over de Vecht naar Nederland. De sokkel van het Vrijheidsbeeld in New York is gemaakt van het Bentheimer zandsteen. Nabij Bentheim bevindt zich een groeve die Franzosenschlucht genoemd wordt, waaruit deze steen gewonnen werd.
In 1650 ondernam de beroemde kunstschilder Jacob van Ruisdael met zijn vriend Nicolaes Berchem een reis naar Bentheim. Van zijn hand zijn 15 schilderijen met Kasteel Bentheim. Ook Berchem maakte een aantal. In 2005 verwierf het Mauritshuis in Den Haag een van Van Ruisdaels gezichten op Bentheim.
Na het bezoekje aan Bad Bentheim reden we door naar onze volgende bestemming, Bad Laer.
Bad Laer
Al van verre kan je het symbool van het zoutwater kuuroord herkennen: de zogenaamde "Griese Toarn”. De ‘Griese Toarn’ romaanse kerktoren is met zijn trapgevel het markante symbool van het dorp. De muren van de machtige verdedigingstoren zijn wel 2 meter dik. Aan het weerbare karakter ervan hoef je niet te twijfelen: het bouwwerk binnen de vestingkerk bood in onzekere tijden bescherming aan mensen en goederen. Het werd ongeveer 1000 jaar geleden gebouwd en is een van de oudste weerkerken in vroege Romaanse stijl in Noord-Duitsland. Het bouwmateriaal, deunieke "Piepsteine", is alleen maar hier te vinden.
Zondag 6 september 2009 brachten wij een bezoekje aan Tecklenburg
Het meest noordelijke bergstadje van Duitsland, gelegen op de heuvels van het Teutoburgerwoud met een prachtig uitzicht op het parklandschap van het Münsterland. Het is rijk aan romantische middeleeuwse vakwerkgebouwen. In het stadscentrum tref je huizen aan uit de 16e tot en met 18e eeuw. Monumentenzorg waakt over de historische binnenstad. Bezienswaardig is het bastion, een voormalig versterkt complex met burcht en onderaardse gewelven. Hoog boven de steegjes van de stad loopt een weg naar de burcht, een levendige herinnering aan de historie van het Graafschap Tecklenburg.
Geschiedenis Tecklenburg:
In 1158 resideerde graaf Simon von Tecklenburg als territoriale vorst op de heuvelrug van het Teutoburgewoud. Uit dat jaar dateert ook de vermelding van het graafschap in een oorkonde. Het graafschap had vanwege zijn geografische ligging een belangrijke economische betekenis. Alle waren die van Keulen via Münster en Bremen naar Lübeck vervoerd werden, kwamen langs de burcht, waarvan tegenwoordig nog wat resten over zijn.
In 1400 confisceren de bisschoppen van Münster en Osnabrück het noordelijke deel van de bezittingen van de toenmalige graaf Nikolaus II von Tecklenburg. Dit verlies is Tecklenburg niet meer te boven gekomen.
De van 1562 tot 1566 gebouwde Sankt Georgkerk domineert de oude binnenstad van het lucht- en Kneippkuuroord. De oude vakwerkhuizen uit dezelfde tijd zijn liefdevol gerestaureerd. In de Legge, het uit 1577 stammende gebouw, waar vroeger het thuis geproduceerde linnenwerk werd gekeurd voordat het verkocht mocht worden, is tegenwoordig een kunstgalerie gevestigd.
Maandag 7 september 2009 vertrokken we naar Sauerland, om precies te zijn het plaatsje, Elleringhausen.
Wanneer we spreken over Sauerland dan horen veel mensen het 'donderen in Keulen'. Het behoort inderdaad tot een van de minder bekende streken van Duitsland en is zeker niet te verwarren met het zuidelijker gelegen Saarland.
Sauerland is een bosrijk middelgebergte met als hoogste punt de Kahler Astenberg van 841 meter. Ook hier vind je grotten, de hoogteverschillen komen overeen en de flanken zijn begroeid met bossen. Er zijn wel meer leisteengroeven, wat soms het landschap vervuilt. Deze leien zie je ook terug in de woningbouw ter plaatse.
Als je door de verschillende dorpjes rijdt vallen de talrijke vakwerkhuizen op. Sauerland is niet dicht bevolkt, bevat weinig industrie maar heeft wel het grootst aantal stuwmeren van Duitsland.
Elleringhaussen
Elleringhausen heeft ongeveer 1.200 inwoners en ligt in het oostelijke deel van het district Arnsberg, ongeveer 400 meter boven de zeespiegel in de mooie, smalle Gierskopp vallei en ligt ongeveer 10 km vanaf Winterberg en 5 km vanaf Willingen.
Het is omringd door hoge bergen, Borberg (669 m), Habberg (659 m), Instenberg (727 m) en Ruthenberg (543 m) met in het zuiden de vier (Bruchhauser) rotsen, waar vanaf de bezoekers een prachtig uitzicht hebben over het dorp.
In het centrum kom je nog typische vakwerk huizen tegen, zo ook ons hotel.
Dinsdag 8 september 2009 stonden Willingen en Brilon op het programma.
Willingen
De innemende stilte van het Waldecker Upland, gecombineerd met de rust van het Rothaargebergte, is bijna een garantie voor goed ‘onthaasten’. Beide gebieden zijn vanuit het kuuroord Willingen snel te bereiken.
De relaxte sfeer die Willingen tegenwoordig uitstraalt, was niet direct te herkennen bij de noeste mijnwerkers van weleer. Veel Willingers leefden in de 19e en 20e eeuw van het afgraven van leisteen, waarvan een dik pakket aanwezig was. Dit leisteen werd voor het dekken van daken gebruikt. In de Schiefergrube ‘Christine’ valt een stukje van Willingens mijnbouwverleden nog te proeven.
Willingen is een Kneipp-kuuroord en een boswandelbasis. De plaats ligt tegen de hoogste delen van het Sauerland met in de nabijheid de Hegekopf, de hoogste top (843 m).
In het gezellige centrum kan je heerlijk winkelen,ook tref je er vele cafés, bars en restaurants aan.
Brilon
in 973 voor het eerst in de oorkonden gedocumenteerd, is historisch gezien een van de meest traditionele steden in het Sauerland. Brilon biedt vele bezienswaardigheden: de middeleeuwse binnenstad met de oude verdedigingstoren “Derker Tor”, delen van de oude stadsmuur, het raadhuis, de Propsteilerk, waarvan de bouw al in 1220 begon en de Nikolaikerk uit de late barok- en de beginnende rococotijd. Brilon was in de middeleeuwen een belangrijke handelsstad en behoorde sinds ca. 1250 tot de machtige Hanzebond. In 1250 werd het raadhuis als gildehuis voor de kooplieden gebouwd en diende in eerste instantie als verkooppunt en expositieruimte. Vandaag de dag behoort het gebouw tot een van de oudste raadhuizen in Duitsland.
Woensdag 9 september 2009 bezochten we o.a. de Hennesee
Hennesee
De Hennesee is door de jaren heen veranderd. Vroeger was het meer aanzienlijk kleiner.. De Hennesee is niet alleen een water reservoir voor het Ruhrgebied, het is ook een bron van inkomsten en dan vooral via het toerisme.
De baai trekt bij warm weer niet alleen zwemmers, het is ook een prima visplek.
Na de rondvaart op de Hennesee zijn we richting Arnsberg gereden.
Arnsberg, sinds ca. 1060 zetel van de Arnsberger graven, dan hoofdstad van het (keur)Keulse Sauerland, later Pruisische regeringszetel.
In 1238 heeft Arnsberg stadsrechten verkregen. De laatste graaf van Arnsberg, Gottfried IV en zijn echtgenote, verkochten in 1368 de stad en het graafschap aan de Keulse aartsstift. Het graafschap werd deel van het hertogdom Westfalen.
Alt-Arnsberg
Classicisme-wijk met Neumarkt ( nieuwe markt)
In 1816 kwamen de Pruisen naar Arnsberg en maakten er een regeringsstad van. Om aan de ambtenaren uit Berlijn een passend onderdak te kunnen presenteren, werd de wijk ten tijde van de Pruisenkoning Friedrich Willem III gebouwd. De bouwwerkzaamheden stonden onder het toezicht van Friedrich von Schinkel.
De oude markt met het oude stadshuis, de klokkentoren en de Maximiliaanfontein vormen het hartje van Arnsberg. De fonteinzuil werd door keurvorst Maximilian Friedrich ( 1784-1791) aan zijn Westfaalse residentiestad geschonken. De stadsmadonna ( Zwabisch, rond 1500) in de voorzijde van het stadhuis heeft op wonderbare wijze tal van stadsbranden zonder beschadiging doorstaan. Aan de noordkant van het stadhuis vinden we het Keulse wapen, symbool van de Keulse heerschappij in Arnsberg ( 1369-1802).
De klokkentoren is het gebouw dat Arnsberg kenmerkt en met zijn barokke toren al uit de verte goed zichtbaar is. De stadskapel ernaast is een gotische hallenkerk uit de 14e eeuw.
De slotruïne
Reeds rond het jaar 1100 richtten de graven van Arnsberg een vesting op, gelegen op de slotberg. In de jaren en de eeuwen die volgden, onderging het slot een geschiedenis met veel afwisseling; eerst in de periode van de graven en later onder het bewind van de keurvorsten uit Keulen. In de tijd van keurvorst Clemens August beleefde het zijn laatste prachtige uitbreiding als jachtslot en residentie.
Na dit bezoek vonden we nog tijd om naar Warstein door te rijden.
Warstein
Warstein zelf werd in het jaar 1276 opgericht. De bebouwing geschiedde ellipsvormig rond de nog vandaag boven op de Stadtberg staande "Alte Kirche". Het grootste deel van de middeleeuwse gebouwen werd een prooi van de vlammen bij de laatste grote stadsbrand in december 1802. Een nieuwe stad werd in het dal opgericht.
Bezoekje druipsteengrotten
De Warsteiner Bilsteingrotten werden in 1887 bij wegwerkzaamheden ontdekt. Wij werden door de onderaardse gangen langzaam en veilig gedurende een 30 minuten durende privé tour door de grotten geleid en zo met de magie van de onderwereld in contact gebracht.
Klik hier voor een filmpje van de druipsteengrot
Donderdag 10 september 2009 bezochten we Frankenberg en Korbach.
Frankenberg, een stad vol historie, gelegen op een berg langs de rivier Eder.
Sinds ongeveer het jaar 500 onderhielden de Franken hier een versterking boven een doorwaadbare plaats, waar twee belangrijke handelswegen elkaar kruisten.
Noordelijker in Hessen leefden de Saksen. Pogingen om hen te Kerstenen en te onderwerpen leidden tot invallen over en weer.
Karel Martel bouwde een permanente bezette vestiging op de berg, die na de onderwerping van de Saksen weer verviel.
Van deze burcht zijn helaas alleen nog maar wat resten in de vorm van een paar muren over op het hoogste punt van de berg
De "Frankenberg" lag er enige eeuwen waarschijnlijk geheel onbewoond bij, tot de landgraaf van
Thüringen er in 1233 uit machtspolitiek een burcht en een stad stichtte. De stad werd een militair
steunpunt tegen de aartsbisschop van het in het zuiden gelegen Mainz.
Nog in dezelfde eeuw begon op de berg de bouw van de van veraf zichtbare gotische Liebfrauen-
Kirche.
Frankenberg is in de loop der eeuwen aan enkele grote branden ten prooi gevallen. De zwaarste
verliezen werden geleden in de brand van 1476. Het enige huis dat die brand overleefde is het in
1240 gebouwde "Steinhaus" aan de Pferdemarkt.
Het symbool van de welvarende eeuwen die Frankenberg kende is het opvallende Rathaus
met haar tien torens, begin 16de eeuw gebouwd, tijdens de wederopbouw.
Korbach
Korbach ligt op een hoogte van 364 meter en telt meer dan 20.000 inwoners. De stad zou ontstaan zijn in 980. Toen heeft keizer Otto II het koninklijk landgoed geschonken aan de Rijksstift Corvey. Op de plaats waar nu de Killiankerk staat heeft Karel de Grote een Saksisch huis laten verbouwen.
In de 14de en 15de eeuw werden zowel de Killiankerk als de St.-Nikolaikerk gebouwd, ter vervanging van oudere bouwwerken. Ook het stadhuis, de dubbele stadsmuur en de vijf dubbele stadspoorten stammen uit die rijke Middeleeuwen.
Maar toen volgden vanaf de 16de eeuw de rampjaren. Er werd strijd geleverd met de landheren. Daarna volgde de 30-jarige oorlog, pest, hongersnood en ander onheil. Plunderingen en branden teisterden de stad. Van de 3500 inwoners bleven er 1700 over, meer dan 200 vakwerkhuizen waren in 1664 door een brand vernietigd.
De goed bewaard gebleven oude stadskern met veel vakwerk en gotische hallenkerken en pakhuizen, zijn getuigen van Korbachs grote verleden.
Bezienswaardig zijn de middeleeuwse vakwerk- en steengevelhuizen, de St. Kilianskerk met een figuurrijke zuidportaal en de laatgotische St. Nikolaikerk, waar een praalgraf staat van Georg Friedrich von Waldeck en zijn vrouw Elisabeth Charlotte van Nassau Siegen.
De dubbele stadsmuur bestaat nog voor het grootste gedeelte, evenals een aantal verdedigingstorens. Er is zelfs tussen de beide muren een kerkhof aanwezig. Het stadhuis dateert van 1377 en bevat een Rolandsfiguur op de gevel (15de eeuw), wat betekent dat de stad eigen rechtspraak mocht doen. Op de oude markt staat een heel speciale schandpaal, waar de mensen dmv van een halsketting aan hekken werden vastgemaakt.
Terug naar reisverhalen