Weekend Volendam d.d. 25-07-2009
Met speciale dank aan één van de leden van de club van tien voor onderstaand verslag.
Nou nou nou het was me het dagje weer wel! Vroeg uit de veren, eerst koeien melken en dan, ja dan, op de achterbank met Margreet en Evelien!
Na het regelmatig controleren van de temperatuur..... aangekomen in Volendam om vervolgens, na een heerlijke wandeling, door het pittoreske Volendam tot een fantastisch hoogtepunt (lees .......) te komen, tijdens het paling eten. Heeeeeeeeeeeerlijk!
Het foto's maken in traditionele klederdracht was de volgende uitdaging, alhoewel dat op zich wel mee viel.
Maar Frans aankleden was de grootste strijd, maar dat heeft ie al van kinds af aan.
Op naar Amsterdam, maar niet voordat we een copieuze lunch hebben genoten.
Noem het gerust een uitgebreide sightseeing Amsterdam Noord (volgens kenners geen Amsterdam), alvorens wij een parkeerplekje vonden op het Waterlooplein oh Waterlooplein, waar wij dit keer stranden.
Nadat wij de ober hebben uitgeprobeerd, door hem te vragen wat voor beer hij schonk op zijn Bavariaterras (zo nu eerst een Bavaria), zijn wij via enige omslenteringen terecht gekomen op de opgegeven rondvaartboot.
Erg leuk en indrukwekkend Amsterdam vanaf het water.
Nooit geweten dat, de Magere Brug (brug nr. 242) een brug is over de rivier de Amstel in het centrum van Amsterdam.
Hij verbindt de oevers van de Amstel ter hoogte van de Kerkstraat/Nieuwe Kerkstraat, tussen de Keizersgracht en de Prinsengracht.
De Magere Brug is een ophaalbrug van wit geschilderd hout, gebouwd in 1934. De eerste brug op deze plek is gebouwd in 1691 en heette de Kerkstraatbrug. Deze had 13 doorvaarten, waarvan de buitenste in gebruik waren als opslag.
Omdat deze brug erg smal was werd ze in de volksmond de Magere brug genoemd. In 1871 werd deze brug vanwege bouwvalligheid gesloopt en vervangen door een brug met negen doorvaarten, vergelijkbaar met de huidige brug.
Vijftig jaar later was ook deze brug aan vervanging toe. Architect P.L. Kramer maakte daarom verschillende ontwerpen voor een brug van steen en staal. De Gemeenteraad besloot echter dat er een brug moest komen die zoveel mogelijk op de bestaande leek, en daarom werd de brug in 1934 gesloopt en vervangen door een vergelijkbare, maar iets grotere brug, naar tekeningen van P.L. Kramer.
De laatste grote renovatie dateert van 1969. Tot 1994 werd de brug handmatig door de twee brugwachters geopend en gesloten. Men trok met de hand aan de haalketting, en remde vervolgens de balans met de hand af. Het sluiten van de brug vereiste een zekere mate van synchronisatie, want beide brugdelen moesten tegelijkertijd tegen elkaar komen. Beide brugwachters gaven dus een duw tegen de tegengewichten. De enige manier om de snelheid van de bewegende brugdelen te regelen was op het wegdek te gaan en zo door eigen lichaamsgewicht balans te regelen. In 1994 werd dergelijke werkwijze door de arbeidsinspectie als te gevaarlijk beoordeeld. Immers, als er bij het afremmen van de tegengewicht met de hand plotseling een windvlaag kwam, kon de hand van brugwachter verbrijzeld worden.
Sluiten was ook niet zonder risico, want men moest op de neergaande brugdeel staan balanceren. Op aandringen van de arbeidsinspectie werd de brug gemechaniseerd en geautomatiseerd. Tot 2003 reed er autoverkeer overheen; na een reparatie en herinrichting gebruiken tegenwoordig alleen fietsers en voetgangers de brug. Enkele keren per dag wordt hij opgehaald om schepen te laten passeren; de rondvaartboten kunnen eronderdoor als hij dicht is. De brug is gedecoreerd met 1200 gloeilampjes, die 's avonds aan gaan.
Ook zijn er tegenwoordig replica's op de brug aanwezig van de Jan van der Heyden-lantaarns, de oudste straatlantaarns van Amsterdam uit de 17e eeuw.
Jaarlijks vind op Bevrijdingsdag bij de brug een concert plaats, meestal in aanwezigheid van koningin Beatrix. De brug is het decor van menige film; de bekendste is ongetwijfeld de James Bond film Diamonds Are Forever.
Verder is de Nederlandse hoofdstad Amsterdam beroemd om zijn grachten. Vanaf de begintijd van de stad hebben natuurlijke en gegraven waterwegen er een belangrijke rol gespeeld bij de waterbeheersing, het transport en de verdediging tegen vijandige legers.
In het laatste kwart van de 19e eeuw werden diverse grachten gedempt, vanwege de hygiëne en om het wegverkeer meer ruimte te bieden. De grachten hebben nog steeds een belangrijke functie in het scheepvaartverkeer, vooral voor toeristische doeleinden, zoals de rondvaartboten.
Zo zijn er natuurlijk nog heel veel wist u datjes, maar genoeg over de rondvaart.
Na een uitgebreide wandeling door Amsterdams meest kleurrijke buurt (lees groene d....s, rode d....s en zwarte d....s) was het tijd voor een borrel een bitterballetje en een potje kwartet!
Om vervolgens een onuitwisbare indruk op te doen in een bovengemiddeld Italiaans restaurant op het Rembrandtplein waar wij tevens wat cultuur hebben gesnoven aan de voet van het standbeeld van Rembrandt zelf.
Overigens varen wij niet de enige die snoven. Haha.
Na een geheel bevredigende rit naar Zoetermeer wederom tussen de meisje in op de achterbank van de Mercedes van Frans, zijn wij weer aangekomen op de plaats waar het allemaal begon. Mc Donald in de Kelvinstraat.
Hier heeft Ome Frans ons nog getrakteerd op een heerlijk ijsje.
Duim in mijn mond en een fijne nachtmerrie gehad over de achterbank ..............................................................
Kortom! jongens en meisjes dank voor de gezellige dag, ik hou me aanbevolen voor de foto's, misschien kunnen we een keertje ruilen.
(Tekst is hier en daar gecensureerd, sorry Guido.)
Met speciale dank aan één van de leden van de club van tien voor onderstaand verslag.
Nou nou nou het was me het dagje weer wel! Vroeg uit de veren, eerst koeien melken en dan, ja dan, op de achterbank met Margreet en Evelien!
Na het regelmatig controleren van de temperatuur..... aangekomen in Volendam om vervolgens, na een heerlijke wandeling, door het pittoreske Volendam tot een fantastisch hoogtepunt (lees .......) te komen, tijdens het paling eten. Heeeeeeeeeeeerlijk!
Het foto's maken in traditionele klederdracht was de volgende uitdaging, alhoewel dat op zich wel mee viel.
Maar Frans aankleden was de grootste strijd, maar dat heeft ie al van kinds af aan.
Op naar Amsterdam, maar niet voordat we een copieuze lunch hebben genoten.
Noem het gerust een uitgebreide sightseeing Amsterdam Noord (volgens kenners geen Amsterdam), alvorens wij een parkeerplekje vonden op het Waterlooplein oh Waterlooplein, waar wij dit keer stranden.
Nadat wij de ober hebben uitgeprobeerd, door hem te vragen wat voor beer hij schonk op zijn Bavariaterras (zo nu eerst een Bavaria), zijn wij via enige omslenteringen terecht gekomen op de opgegeven rondvaartboot.
Erg leuk en indrukwekkend Amsterdam vanaf het water.
Nooit geweten dat, de Magere Brug (brug nr. 242) een brug is over de rivier de Amstel in het centrum van Amsterdam.
Hij verbindt de oevers van de Amstel ter hoogte van de Kerkstraat/Nieuwe Kerkstraat, tussen de Keizersgracht en de Prinsengracht.
De Magere Brug is een ophaalbrug van wit geschilderd hout, gebouwd in 1934. De eerste brug op deze plek is gebouwd in 1691 en heette de Kerkstraatbrug. Deze had 13 doorvaarten, waarvan de buitenste in gebruik waren als opslag.
Omdat deze brug erg smal was werd ze in de volksmond de Magere brug genoemd. In 1871 werd deze brug vanwege bouwvalligheid gesloopt en vervangen door een brug met negen doorvaarten, vergelijkbaar met de huidige brug.
Vijftig jaar later was ook deze brug aan vervanging toe. Architect P.L. Kramer maakte daarom verschillende ontwerpen voor een brug van steen en staal. De Gemeenteraad besloot echter dat er een brug moest komen die zoveel mogelijk op de bestaande leek, en daarom werd de brug in 1934 gesloopt en vervangen door een vergelijkbare, maar iets grotere brug, naar tekeningen van P.L. Kramer.
De laatste grote renovatie dateert van 1969. Tot 1994 werd de brug handmatig door de twee brugwachters geopend en gesloten. Men trok met de hand aan de haalketting, en remde vervolgens de balans met de hand af. Het sluiten van de brug vereiste een zekere mate van synchronisatie, want beide brugdelen moesten tegelijkertijd tegen elkaar komen. Beide brugwachters gaven dus een duw tegen de tegengewichten. De enige manier om de snelheid van de bewegende brugdelen te regelen was op het wegdek te gaan en zo door eigen lichaamsgewicht balans te regelen. In 1994 werd dergelijke werkwijze door de arbeidsinspectie als te gevaarlijk beoordeeld. Immers, als er bij het afremmen van de tegengewicht met de hand plotseling een windvlaag kwam, kon de hand van brugwachter verbrijzeld worden.
Sluiten was ook niet zonder risico, want men moest op de neergaande brugdeel staan balanceren. Op aandringen van de arbeidsinspectie werd de brug gemechaniseerd en geautomatiseerd. Tot 2003 reed er autoverkeer overheen; na een reparatie en herinrichting gebruiken tegenwoordig alleen fietsers en voetgangers de brug. Enkele keren per dag wordt hij opgehaald om schepen te laten passeren; de rondvaartboten kunnen eronderdoor als hij dicht is. De brug is gedecoreerd met 1200 gloeilampjes, die 's avonds aan gaan.
Ook zijn er tegenwoordig replica's op de brug aanwezig van de Jan van der Heyden-lantaarns, de oudste straatlantaarns van Amsterdam uit de 17e eeuw.
Jaarlijks vind op Bevrijdingsdag bij de brug een concert plaats, meestal in aanwezigheid van koningin Beatrix. De brug is het decor van menige film; de bekendste is ongetwijfeld de James Bond film Diamonds Are Forever.
Verder is de Nederlandse hoofdstad Amsterdam beroemd om zijn grachten. Vanaf de begintijd van de stad hebben natuurlijke en gegraven waterwegen er een belangrijke rol gespeeld bij de waterbeheersing, het transport en de verdediging tegen vijandige legers.
In het laatste kwart van de 19e eeuw werden diverse grachten gedempt, vanwege de hygiëne en om het wegverkeer meer ruimte te bieden. De grachten hebben nog steeds een belangrijke functie in het scheepvaartverkeer, vooral voor toeristische doeleinden, zoals de rondvaartboten.
Zo zijn er natuurlijk nog heel veel wist u datjes, maar genoeg over de rondvaart.
Na een uitgebreide wandeling door Amsterdams meest kleurrijke buurt (lees groene d....s, rode d....s en zwarte d....s) was het tijd voor een borrel een bitterballetje en een potje kwartet!
Om vervolgens een onuitwisbare indruk op te doen in een bovengemiddeld Italiaans restaurant op het Rembrandtplein waar wij tevens wat cultuur hebben gesnoven aan de voet van het standbeeld van Rembrandt zelf.
Overigens varen wij niet de enige die snoven. Haha.
Na een geheel bevredigende rit naar Zoetermeer wederom tussen de meisje in op de achterbank van de Mercedes van Frans, zijn wij weer aangekomen op de plaats waar het allemaal begon. Mc Donald in de Kelvinstraat.
Hier heeft Ome Frans ons nog getrakteerd op een heerlijk ijsje.
Duim in mijn mond en een fijne nachtmerrie gehad over de achterbank ..............................................................
Kortom! jongens en meisjes dank voor de gezellige dag, ik hou me aanbevolen voor de foto's, misschien kunnen we een keertje ruilen.
(Tekst is hier en daar gecensureerd, sorry Guido.)
Terug naar reisverhalen